خـ ـدایـا اجـازه اســت نـاصــبـور ے کــنم؟!

بـہ بـزرگـیـت قــسـم از صــبورےخـسـتہ ام

از فــریادهــایـے کہ در گــلویــم خـفہ مــاند و مےمانـد...

از اشــکــ هایـے که شـب هـا بالِشــم را خیــس مےکـند!!

و تـو شــاهد آن هــسـتے...

از حــرفــ هـایـے کہ زنــده بـہ گـور شــد در دلــم...

آســان نیــسـت در پـــس خــنــده هـاے مـصــنوعــے

گریـہ هـاے دلـتــ را در بـےپـنـاهیــت ...

و در پـشـت هــزاران دروغ پــنهــان کـُـنــے!!!

می پسـندم پاییـز را

که معافـم می کنـد

از پنـهان کردن

دردی که در صـدایم می پیچـد ُ

اشکی که در نگاهـم می چرخـد

آخر همه مـی داننـد

سـرما خورده ام . . . !