سر مشق زندگی(آداب خوردن میوه)
سیب:
معده را دباغی وجلا دهد وحرارت را خاموش کند ودرون آدمی را خنک می کند.
امام جعفرصادق(ع)فرموده اند:اگر مردم می دانستند چه فوایدی درسیب هست،مریضی های خود را جز بوسیله ی آن مداوا نمی کردند.
به:
دل را قوی ومعده را پاکیزه وآدمی را شجاع می کند.رنگ را صاف وفرزند را نیکو
می کند.خوردن آن در ناشتا آب منی را پاکیزه وفرزند را وجیه می کند.
هر کس چهل روز صبح به بخورد،حق تعا لی حکمت را بر زبان او گویا گرداند وغم واندوه را از بین ببرد.
انجیر:
بوی بد دهان را می برد،دردها را برطرف واستخوان را سخت کند،باعث رشد مو شود وباد های قولنج را دفع کند. بواسیر ونقرس را دفع کند و قوت جماع را می افزاید.
آلو:
تقویت کننده ی سیستم ایمنی،پیشگیری از بیماریهای قلبی،طبیعی ساختن حرکات روده،درمان حرارت وگرمی درونی،صفرا را برطرف میسازد،خون را صاف کند ودردهای کهنه را از بدن بیرون کند وهمچنین ضد سرطان است.
سنجد:
گوشت را می رویاند ومعده را دباغی می کند. مانع درد بواسیر وقطع بول می شود وساق پا را قوت می بخشد.
خربزه:
هم خوردنی وهم آشامیدنی است. دهان را پاک وقوت جماع را زیاد
می کند.مثانه را پاک وبول را زیاد وسنگ مثانه را دفع می کند.
ترب وشلغم:
تخمش غذا را هضم می کند،ریشه اش بلغم را قطع می کند،رگش ادرار وبول را زیاد می کند. خوردن شلغم موجب رفع بیماریهای داخلی میشود.
خیار:
با نمک بسیار مفید است و باعث زیادی برکت می شود.
بادنجان:
درد را برطرف می کند
پیاز:
بلغم وسستی و واماندگی را برطرف می سازد،پی های بدن را محکم و بن دندان را سخت می کند.قوت مجامعت را زیاد،تب را قطع وبدن را نازک میکند.
سیر:
اثر تقویت کننده بر روی عضلات قلب دارد وجریان خون را منظم می سازد وخون راتصفیه می کند.فشار خون را درمان و برقند وچربی خون مؤثر است ولی به خاطر بوی بد آن که تحمل آن برای بعضی ها ملال آور است در بیرون از منزل نهی شده و مصرف زیاد آن نیز نهی شده.
در روایتی امام رضا(ع) نیز به طور خاص به آن اشاره نموده وفرموده اند:
کسی که می خواهد دردها دربدنش به جریان در نیایند،هرهفت روز یکبار سیر بخورد.
منبع: کتاب گنج خانواده تألیف:حسین تهرانی